Your browser version is outdated. We recommend that you update your browser to the latest version.

Athugið að vegna höfundaréttar er aðgangur að nótum aðeins fyrir kórfélaga. Sama gildir um hljóðskrár til æfinga af persónulegum ástæðum.

Síða kórsins

 

Upplýsingamiðstöð um íslenska tónlistUpplýsingamiðstöð um íslenska tónlist

GLATKISTAN

Tónlistarvefur

Söngtextar vorið 2017

 

Sumarmál

Svo snauð er engin íslensk sál

að elska’ei ljósið bjarta,

að finna’ei sérhvert sumarmál

til sólargleði’í hjarta.

Að finna ekki þunga þrá

til þess að vaxa og gróa

við slíka yndis sjón að sjá

allt sefgrænt tún og móa.

 

Ég vissi það og veit það enn

að vorið alla bætir,

að bæði guð og góða menn

með geislunum það kætir.

Og vekur líf um völl og sund

og vetrar gaddinn bræðir

og sjúka hugsun, sjúka lund,

með sólskininu græðir.

 

La la la la la la la la …………

 

Svo snauð er engin íslensk sál

að elska’ei ljósið bjarta,

að finna’ei sérhvert sumarmál

til sólargleði’í hjarta.

Að finna ekki þunga þrá

til þess að vaxa og gróa,

við slíka yndis sjón að sjá

allt sefgrænt tún og móa,

                                          Davíð Stefánsson

 

 

Helga, himneska stjarna

Lag: Steinn Kárason Ljóð: Sigurbjörn Einarsson
 
Helga, himneska stjarna,
hjartað fagna skal þér,
tær og skær svo sem elskunnar auga
enn þú brosir og heilsar mér.
Englarnir birta þinn boðskap og flytja
bjartasta óð sem á jörðu fékk mál.
Fús vil ég hlusta þá himnarnir syngja,
hjarta mitt opna og sál.
 
Frelsi, gleði og friður,
fögnuður trúar og von
veitist þeim, sem vilja þér taka,
vinur Kristur, Guðs einkason.
Stjarnan þín leiftrar í heilögu heiði,
himinninn sjálfur er jólagjöf þín,
sál mína lætur þú sjá bæði og finna
sól sem að eilífu skín

 

Nú máttu hægt-

Nú máttu hægt um heiminn líða

svo hverju brjósti verði rótt

og svæfa allt við barminn blíða

þú bjarta heiða júlínótt.

 

Hver vinur annan örmum vefur

og unga blómið krónu fær.

Þá dansar allt sem hjarta hefur,

er hörpu sína vorið slær.

 

Og gáttu vær að vestursölum

þinn vinarljúfa friðarstig

og saklaus ást í Íslands dölum

um alla daga blessi þig.

 

Rangárþing

Þú opnast sjónum fagri fjallahringur,

í faðmi þínum vagga okkar stóð.

Þar halda vörðinn Hekla og Þríhyrningur,

en hljóðlát Rangá kveður draumkennd ljóð.

 

Og fætur þínir laugast bröttum bárum,

Er bylta sér við dökkan Eyjasand.

:,: Við barm þinn sæl við undum bernskuárum,

þú ert vort sanna drauma- og vökuland :,:

 

Við sendum kveðju heim til austur heiða,

sem hingað frá þér tímans straumur bar.

Og öll vér þráum blóm á veg þinn breiða,

því bjartast lífið skein við okkur þar.

 

Og vaxi hjá þér menntun, manndómsandi,

og magn og hreysti fagra Rangárþing.

:,: Á meðan báran syngur fyrir sandi,

og sólin roðar Heklu og Þríhyrning :,:

 

Nótt

 

Nú ríkir kyrrð í djúpum dal,

þótt duni foss í gljúfrasal

í hreiðrum fuglar hvíla rótt,

þeir hafa boðið góða nótt.

 

Nú saman leggj blómin blöð,

er breiddu faðm mót sólu glöð,

í brekkum fjalla hvíla rótt,

Þau hafa boðið góða nótt.

 

Nú hverfur sól við segulskaut

og signir geisli hæð og laut,

er aftanskinið hverfur hljótt,

það hefur boðið góða nótt.

 

 

Þakkarbæn

Vér biðjum þig, Drottinn, að blessa þá hrjáðu,

þú birtir oss syndugum mátt þinn á jörð.

Lát náðarsól rísa, veg þeim öllum vísa,

er villir fóru leið, hafa týnt sinni hjörð.

 

Þú leiðir oss, Drottinn, að lindunum hreinu,

þú ljósið þitt kveikir við himnanna stól.

Um tíma þó syrti, þá brátt aftur birtir,

þú breiðir út þinn faðm og veitir oss skjól.

 

Vér flytjum þér lofgjörð, þú líknar og græðir

og léttir oss göngu í stormanna klið.

Frá ánauð og helsi gef hjörð þinni frelsi,

þín hjálp er jafnan nær! Ó, Guð, veit oss frið.

Veit oss þinn frið!

 

Brimlending

Bylgjufalda bátur klýfur

borinn fram af þungri röst,

titrar við og tekur dýfur,

teygir hálsinn, upp sig rífur,

líkt og hefði krampaköst.

Knáir róa keipadýri

Kappar sex og einn við stýri.

 

Brimróðurinn entist illa,

útsog mikið bátinn laust.

Ólag nýtt sést uppi hilla.

Öldur skipið þóftufylla,

borðaþykkt og bandatraust.

Borðaþykkt og bandatraust.

 

:l: Ára blöðin brimið molar, :l:

 burtu fjórum mönnum skolar.

 

 

Sprettur

Ég berst á fáki fráum fram um veg.
Mót fjallahlíðum háumhleypi ég.
Og golan kyssir kinn.
Og á harða, harða spretti
hendist áfram klárinn minn.

Það er sem fjöllin fljúgimóti mér,
sem kólfur loftið kljúfiklárinn fer.
Og lund mín er svo létt,
eins og gæti ég gjörvallt lífið
geisað fram í einum sprett.

Hve fjör í æðar færistfáknum með!
Hve hjartað léttar hrærist!Hlær við geð
að finna fjörtök stinn!
Þú ert mesti gæðagammur,
góði Léttir, klárinn minn!

Hve hátt'ann lyftir hnakka,hvessir brá
og hringar hreykinn makka.Horfið á!
Sko, faxið flaksast til!
Grundin undir syngur söngva
slétt við Léttis hófaspil.

En læg nú sprettinn, Léttir,líttu á,
við eigum brekkur eftir,hún er há.
Nú æjum við fyrst ögn,
áður söng og hófa hljóði
förum rjúfa fjallaþögn.

 

 

Stíg á bak

 

Stíg á bak. Stíg á bak. Stíg á bak. Stíg á bak.

Nú er glatt yfir sál

hafið góðvinamál

allar gnægðir og peli í mal.

Þó skal hóflega kneyft

drukkin hestamannsskál,

því að hér er á góðhestum val.

 

Leggjum bitil að munni,

strjúk bóga og brjóst

og á bak leggjum þófamjúkt ver.

Stígum styrkir á bak

með á taumunum tak,

það er tryggara hvar sem þú fer.

 

Upp um öræfin blá leitar anda míns þrá

fyrr en ár sól um tindana skín,

þar um hæðir og gil leikur hófanna spil,

það er helgasta hljómkviðan mín.

 

Þegar vorblærinn strýkur við flugtakið fax

þegar fjörtak ei linnir að stans,

þá er létt knapans lund og hver líðandi stund

verður ljósblik á altari hans.

 

Hér er Íslendings sál með sitt aldýra mál,

við sitt óðal í bláfjallageim.

Við hinn ískrýnda trón,

með sinn þarfasta þjón

sem að þekkt er um gervallan heim.

 

Allt frá ættfeðratíðum hann á sína rót,

bar hann Egil og Snorra og Njál.

Yfir bruna og grjót,

yfir beljandi fljót

hann var brauð okkar gull vort og stál.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ökumaðurinn

Hve oft hef ég ekið þá leið,

hjá ánni er fellur svo breið.

En aldrei var dimmra´en í dag

og dapurt mitt ökumannslag.

 

Ég bíð þar við bakkann í kvöld

sú bið verður þögul og köld,

því Olga sem ást mína hlaut

með öðrum er horfin á braut,  

bamm, bamm, bamm.

Ég fæ hvergi friðsæld og skjól,

mér finnst eins og himinsins sól.

 

Ú ............... ó, dagar þá aldrei á ný.

 

Ég bíð þar við bakkann í kvöld

sú bið verður þögul og köld,

því Olga sem ást mína hlaut

með öðrum er horfin á braut.

 

Finlandia

Ó, fósturland þín afturelding ljómar

og undan hverfur nóttin dimm og löng.

Heyr lóukvak í ljóssins hvelfing hljómar,

brátt loftin fyllast gleðisöng.

Sjá nóttin flýr, þinn frelsisóður ómar

í afturelding mitt fósturland.

 

Stíg hátt vort land er mark í myrkri eygðir

þú miklar vöggugjafir forðum hlaust,

sem arma þína upp mót ljósi teygðir,

og alla hlekki sundur braust,

en háls þinn aldrei fyrir áþján beygðir,

þín afrek bíða, mitt fósturland.

 

 

Ökuljóð (rússneskt)

Áfram veginn í vagninum ek ég

inn í vaxandi kvöldskuggaþröng.

Ökubjöllunnar blíðróma kliður

hægur blandast við ekilsins söng.

 

Og það ljóð, sem hann ljúflega syngur,

vekur löngun og harmdögg á brá.

Og það hjarta, sem hert var og dofið,

slær nú hraðar af söknuði og þrá.

 

Og ég minnist frá æskunnar stundum,

hversu ástin í hjarta mér brann,

meðan saman við sátum þar heima

þegar sól bak við háfjöllin rann.

 

Nú er söngurinn hljóður og horfinn,

aðeins hljómar frá bjöllunnar klið.

Allt er hljótt yfir langferða leiðum

þess er leitar að óminni og frið.

 

HEYR HIMNASMIÐUR

Heyr himnasmiður hvers skáldið biður.

Komi mjúk til mín miskunnin þín.

Því heiti' eg á þig, þú hefur skaptan mig, 

ég er þrællinn þinn,þú ert Drottinn minn.

 

Guð, heit eg á þig,að græðir mig.

Minnst mildingur mín, mest þurfum þín.

Ryð þú röðla gramur, ríklyndur og framur,

hölds hverri sorg úr hjarta borg.

 

Gæt, mildingur mín, mest þurfum þín,

helst hverja stund á hölda grund.

Set, meyjar mögur, málsefni fögur.

Öll er hjálp af þér í hjarta mér.

 

 

 Fróðleiksmoli:

Bjarki Árnason (fæddur 3. maí 1924, dáinn 15. janúar 1984).

Fæddur Þingeyingur, sjálfmenntaður harmonikkuleikari sem spilaði fyrir dansi í sinni heimasveit. Bjarki flutti til Siglufjarðar 1943 og bjó þar síðan. Hann starfaði fyrst að Hóli í Siglufirði, síðar sem byggingarmeistari og kaupmaður. Að Hóli samdi hann meðal annars Dísir vorsins 1943 og Hólasveinabrag, sem urðu fljótt mjög vinsæl og fóru um allt land sem „húsgangar“ án þess þó að vera nokkurntíman hljóðrituð. Bjarki var vinsæll dansspilar á síldarárunum á Siglufirði og spilaði mikið, oftast undir sínu eigin nafni, einn eða með öðrum, svo sem Þórði Kristinssyni, Sæmundi Jónssyni, Guðmundi og Þórhalli Þorlákssonum (Gautar) og fleirum. Hann var þekktur hagyrðingur og liggur eftir hann mikið magn af gamanvísum og lausavísum, margar landskunanr. Um 1963 fer Bjarki að gera texta við ýmis lög fyrir karlakórinn Vísir til dæmis Okkar glaða söngvamál, Siglufjörður (lag og texti) og fleiri. Guðmundur Þorláksson (Gauti) sló svo í gegn með texta Bjarka, Sem lindin tær, við erlent lag.

Það er svo í kringum 1970 að þeir félagar Bjarki og Þórður Kristinsson leiða saman hesta sína að nýju, hefja ballspilamennsku og stofna upp úr því hljómsveitina Miðaldamenn ásamt Magnúsi Guðbrandssyni og Sturlaugi Kristjánssyni.

Á þeim árum semur Bjarki marga dægurlagatexta við erelend lög svo sem Mónika, Ævisaga, Vilt'ekki eiga mig, Kysstu mig og svo framvegis.

Dísir vorsins

Bráðum anda vorsins dísir djúpt og rótt
Dagarnir þeir lengjast nóttin flýr
Lofgjörð syngja fuglarnir af ljóðagnótt
Loftsins ilmur seiðir hreinn og nýr

Höfuð hneigja blómin móti blíðri sól
Blundar silfurdögg á gleym er ei
Tilfinningar allar þær sem ástin ól
Eiga griðastað hjá sumarþey.


Viðlag

Þá skulum við koma út í kvöldgeislaflóð
Kyrrð og friður signa okkar fund
Sestu hjá mér vina mín svo saklaus og góð
Sælunnar við njótum þessa stund

Geislafákar leika sér um loftin blá
Lognöldurnar kveða brúðarlag
Engin skuggi fellur okkar ástir á
Eftir þennan fagra sumardag

 

Ástarvísur hestamanns

Stíg fákur létt á foldarvang

er fögur sólin skín.

Í bænum undir brekkunni

þar býr hún, stúlkan mín.

Stíg hraðar svo að heyrist þangað

hófaslögin þín.

:.Þá klappar hún þér klárinn minn

í kvöld er birtan dvín.:

 

Við hljóðfall hófa þinna

hugur stígur dans.

:Því syng ég frjáls á flugi

til hins fyrirheitna lands.:

 

Stíg fákur létt á foldarvang

er felur húmið sýn.

Stíg hægar svo að heyrist ekki

hjartslögin þín.

Hjá blómunum í brekkunni

hún bíður stúlkan mín.

Þar munt þú eiga milda nótt

:uns morgunsólin skín.: